Ik kon nog maar weinig meegeven aan mijn dochter later. Mijn oma is 76 (Geloof ik, het blijft een mysterie, de leeftijd van een vrouw) Die heeft wel wat sieraden, maar die zijn groot en niet echt mijn stijl.
Niets dat mij aan haar zou herinneren, zoals dat kopje waar ze altijd uit dronk, of de oude naaidoos. Ik begon op markten al die oude dingen te zien en zag in mijn geest de vorige eigenaar avond op avond ermee bezig.
Bij alles wat ik tegenkom, zie ik een verhaal. Soms is dat eens tuk verleden. Soms is dat de toekomst die ik het wil meegeven door het te veranderen en een nieuwe functie mee te geven.
Een van mijn eerste vondsten was een koofje, een oude strijkijzer en oude kopjes.
Nog steeds staat die op mijn vensterbank.
Als familie of vreemden later het huis moeten leeghalen en ergens een stoofje en een strijkijzer vinden, zullen ze mij wel een rare vinden.
Maar mijn dochter denkt dan misschien wel aan vroeger. Over dat haar moeder haar vertelde hoe ze aan haar liefde aan vroeger kwam, een tijd die al lang voor haar geboorte en die van haar moeder plaats heeft gevonden.
"Nee, die niet. Die gaan met mij mee" zegt ze misschien dan wel...
.jpg)